Contact

  • Grey Facebook Icon
  • Grey Instagram Icon
  • Grey LinkedIn Icon

All © Copyrights by Verkering met Jezelf – Mariette Reineke, Diana Renfurm en Eleonora van IJssel ​–​ unless stated otherwise. 

All rights reserved.

‘Goede’ ouder zijn

“Hi, hoe is het met je? Het gaat goed met me, Sjors heeft een top rapport en Mees gaat naar het eerste van het voetbalteam en Puck kan al binnen de lijntjes kleuren”. Dit is zomaar een dagelijks gesprekje tussen ouders. En dit betreft niet alleen ouders die kinderen op de lagere en middelbare school hebben, het is van alle generaties, ook die van mijn ouders.

Er is niks mis met over onze kinderen praten en vertellen wat ze allemaal goed kunnen. Wat het mij, moeder van drie kinderen, echter wel laat zien, is dat we als ouders ons ‘goed ouderschap’ meten aan de prestaties van onze kinderen. Gaat het goed met ons kind, dan gaat het goed met ons. Maar wat als ons kind een ander kind geschopt heeft, de juf heeft uitgescholden of zojuist te horen heeft gekregen dat hij VMBO advies heeft gekregen? Delen we dit net zo makkelijk op het schoolplein? Of hebben we het gevoel dat we dan als ouder gefaald hebben?

Mijn kind heeft wel eens een clash gehad op school, waarbij zijn gedrag, op z’n zachtst gezegd niet ok was. Wat gebeurt er dan?  Geroddel onder ouders, op school, onder de kinderen, m’n kind krijgt een stempel van ‘opvliegerig en impulsief typje’ en er is niemand die zich afvraagt waarom dit gebeurt. Wat er bij mijzelf geraakt werd was, ‘ojee ik faal hier als ouder’, ‘wat zullen andere ouders hiervan vinden’?  Het is overal voelbaar dat iedereen hier iets van vindt, ook al wordt er niks gezegd, de bewegingen en lichaamstaal zeggen alles, er worden snelle oplossingen aangeboden en dan is het na een paar weken weer weggeëbd, maar het zit er nog steeds. Er zijn twee dingen die me hierin bij bleven: enerzijds mijn eigen stuk en bewustwording; ik schaamde me voor het gedrag van mijn kind, want ja als hij dat doet, dan ben ik dus geen goede ouder en anderzijds het stuk van waarom ondersteunen we elkaar hier als ouder niet in? Zo van ‘hé ik zie dat je kind het even lastig heeft gehad, hoe is dat voor jou?’ Dus niet vanuit een veroordeling naar elkaar, maar vanuit waardering en support.

Ik heb met de jaren mogen leren en leer nog elke dag van het ouderschap en mijn grootste les is, dat mijn relatie met mijzelf het allerbelangrijkst is. Hoe meer ik weet wie ik ben, wat ik breng, wat mijn kwaliteiten en ook wat mijn ontwikkelpunten en imperfecties zijn, sta ik steviger en krachtiger in het leven en dus ook in het ouderschap. Dan ga ik niet wiebelen of mee lijden afhankelijk van wat mijn kind uitspookt en/of kiest. Ik observeer, blijf staan, ben consistent en laat mijn identificatie los van het moeder zijn.  Opvoedboeken heb ik nooit aangeschaft. We weten het zelf echt wel, maar durven we ook heel eerlijk te zijn naar onszelf? Mogen we van onszelf het perfectie plaatje loslaten, want ouderschap is 24/7 work in progress.

Ik merk dat hoe minder ik me identificeer met het ‘goede moeder zijn’ (wat een goede moeder dan ook betekent), hoe meer ik de controle op hen kan loslaten. Ik ben moeder om een reflectie naar mijn kinderen te zijn en doordat ik mijn relatie met mezelf water geef, is mijn focus naar mijn kinderen meer op hun kwaliteiten en wie ze zijn in plaats van wat ze kunnen en wat ze doen.

Share on Facebook
Share on Twitter
Please reload

Verkering met Jezelf

 in actie

Please reload